Op haar 45e wees niets op zo'n diagnose. Toch was het dikkedarmkanker die het leven van Claudie, een actieve vrouw die aandacht heeft voor haar gezondheid, volledig op zijn kop zette. Tussen chemotherapie, lichtgevoeligheid en diepe vragen over haar zelfbeeld deelt ze een bijzonder heldere getuigenis — die van een vrouw die gaandeweg leerde anders naar haar lichaam te luisteren, goed voor zichzelf te zorgen en haar relatie met de zon opnieuw vorm te geven.
Op mijn 45e dacht ik absoluut niet dat dikkedarmkanker ooit mijn leven op zijn kop zou zetten. Zoals zoveel mensen had ik het nogal naïeve gevoel dat dit soort ziekte vooral anderen overkomt, zeker wanneer je een leven leidt dat je zelf als redelijk evenwichtig beschouwt. Ik sportte, lette op mijn voeding zonder daarin door te slaan, en ik dacht eerlijk gezegd dat dat genoeg was.
Toen kwam het nieuws.
Vanaf dat moment verandert alles heel snel, ook al lijkt de tijd paradoxaal genoeg tegelijk stil te staan. Het leven wordt plotseling bepaald door medische afspraken, onderzoeken, behandelingen en chemotherapiesessies. Je moet leren vooruit te gaan in iets waarover je geen controle hebt, met dagen waarop je je in staat voelt bergen te verzetten, en andere waarop alleen al uit bed komen al enorm veel energie vraagt.
“Wat de ziekte diepgaand verandert, los van de behandelingen zelf, is de blik die je op je eigen lichaam richt. Je ontdekt een lichaam dat kwetsbaarder is, vermoeider, een lichaam dat verandert en waarnaar je soms opnieuw met mildheid moet leren kijken.”
Er zijn natuurlijk de zichtbare littekens, maar ook al die stillere veranderingen die de ziekte achterlaat en die uiteindelijk toch de manier veranderen waarop je naar jezelf kijkt.
Ik denk dat een van de aspecten waar nog altijd veel te weinig over wordt gesproken wanneer je kanker doormaakt, juist die relatie met je zelfbeeld is. Zien hoe je haar brozer wordt, het terugvinden op je borstel, onder de douche of op je kussen, merken dat je huid anders reageert, dat vermoeidheid van je gezicht af te lezen is... dat alles kan van buitenaf gezien ondergeschikt lijken wanneer het over een ernstige ziekte gaat, maar als je het zelf meemaakt, raakt het onvermijdelijk iets heel intiems.
En toch ontdekte ik midden in die soms moeilijke periode ook iets waar ik nooit echt eerder bij had stilgestaan: goed voor jezelf zorgen is helemaal niet oppervlakkig.
“Lange tijd was ik een van die vrouwen die beter voor anderen zorgen dan voor zichzelf. Mijn beautyroutine beperkte zich vaak tot het strikte minimum en uiteindelijk nam ik maar heel weinig tijd om naar mijn lichaam te luisteren of het de aandacht te geven die het misschien al lang voor de ziekte verdiende.”
De afgelopen maanden hebben me gedwongen te vertragen en veel dingen opnieuw te bekijken. Dankzij socio-esthetici, de ondersteunende zorg die in het ziekenhuis werd aangeboden en de workshops waaraan ik het geluk had deel te nemen, begreep ik hoe belangrijk deze kleine dagelijkse gebaren konden worden. Je huid hydrateren, een paar minuten nemen om je handen te masseren of simpelweg kleding dragen waarin je je prettig voelt, wordt soms een echte manier om weer contact met jezelf te maken wanneer zoveel houvast wegvalt.
Ook de zon heeft een heel andere plek in mijn leven gekregen.
“Bij sommige chemobehandelingen wordt de huid lichtgevoelig en reageert ze veel sterker op UV-stralen. Voor iemand zoals ik, die dol is op de zomer, de warmte en lange lichte dagen, was dat een echte verandering. In het begin had ik bijna het gevoel dat ik afstand zou moeten doen van iets waar ik echt van hield, tot ik begreep dat het er niet om ging te stoppen met leven, maar gewoon om jezelf anders en slimmer te leren beschermen.”
In die context ontdekte ik Ker Sun.
Daarvoor associeerde ik UV-werende kleding met iets heel technisch, bijna medisch, ver verwijderd van het plezier dat ik beleef aan me aankleden. Wat ik zo waardeerde aan Ker Sun, is juist die wens om beschermende kleding aan te bieden zonder ooit in te leveren op comfort, vrouwelijkheid of stijl. Wanneer je een ziekte doormaakt, zijn er al genoeg dingen die je herinneren aan wat je meemaakt, dus kleding kunnen dragen waarin je jezelf blijft voelen, maakt een wereld van verschil.
Ik vond het vooral fijn om in hun collecties stukken terug te vinden die echt aansluiten bij mijn wereld en bij de manier waarop ik me graag elke dag kleed. Een Bretonse top, een sjaal, een bucket hat of een badpak met hoge taille worden dan veel meer dan gewone kledingstukken: het zijn ook manieren om wat rust terug te vinden en te blijven genieten van buiten zijn en van de zon, terwijl je je beschermd voelt.
Met wat afstand denk ik dat deze beproeving me vooral heeft geleerd om anders naar mijn lichaam te luisteren. Jarenlang had ik, zoals zovelen van ons, de neiging om vermoeidheid weg te drukken, bepaalde signalen te bagatelliseren en altijd sneller te willen gaan. Vandaag probeer ik juist aandachtiger te zijn voor wat mijn lichaam nodig heeft, zonder te wachten tot het me hardhandig aan zijn grenzen herinnert.
“Want uiteindelijk zou goed voor jezelf zorgen nooit als een luxe of iets bijkomstigs mogen worden gezien. Het is waarschijnlijk een van de meest wezenlijke dingen die deze ziekte mij heeft geleerd.”
Om te luisteren
Mon côlon, ma bataille
Claudie maakte haar podcast Mon côlon, ma bataille, waarin ze openhartig vertelt wat deze kanker werkelijk betekent — nog altijd veel te vaak taboe, terwijl steeds meer jonge vrouwen ermee te maken krijgen. Een zeldzame en noodzakelijke stem om stiltes te doorbreken en het gesprek te openen.
Delen: